Alkmaarse automobilisten wildplassers?

Je zou het gaan denken gezien het persbericht in de Alkmaarsche Courant over het restauratiewerk aan de Accijnstoren. Wat blijkt: het langs de Accijnstoren rijdende verkeer bespat de gevel.  In de winter wordt dat door het strooien van zout pekelwater en daar kan de gevel niet tegen.  Het zout in het water zorgt er voor dat het voegwerk niet meer in goeden doen is en dan moet er gerestaureerd worden.  Deze vorm van ‘automobilistisch wildplassen’ is geaccepteerd.  Immers: strooizout is niet te verbieden, want je moet veilig kunnen rijden. Nu dus eerst het groene jasje van de aannemer en nadat de werkzaamheden afgerond zijn de Accijnstoren in zijn echte nieuwe jas: een keurig gevoegde buitenmuur. Hierdoor kan het de wildplassende automobilisten weer voor vele jaren weerstaan. Een andere oplossing had het weer verplaatsen van de Accijnstoren kunnen zijn. In 1924 koos men hiervoor.  De Bierkade was te smal geworden voor het toenemende verkeer. Men besloot  de doorgang langs de Accijnstoren te verbreden. Er was toen nog geen sprake van langs denderend verkeer, want men reed er de hoek om, het Verdronkenoord op. Dat remde toentertijd de snelheid voldoende om opspattend pekelwater te voorkomen. Een verdere doorgang richting het zuiden was toen nog niet mogelijk.  Eerst in 1940 kwam er een vaste brug over het Verdronkenoord richting Limmerhoek.  De doorsteek  zoals wij die nu kennen is later tot stand gekomen. Pas in 1957 vond de aanbesteding van bruggen over de Oudegracht en de Baansingel plaats. De verplaatsing  op 29 juni 1924 trok veel publiek en was in 33,5 minuten geklaard. De voorbereidingen hadden veel tijd gevergd.  Het aanleggen van damwand, bouwput en nieuwe paalfundering van 38 palen waren de voorbereidende werkzaamheden. De toren zelf werd ingekapseld door een raamwerk van ijzeren balken en 12 staande u-balken. De opgekrikte toren werd vervolgens op rollen 4,20 meter opgeschoven richting kanaal. De doorgang werd nu 8,20 meter. Het werd zelfs landelijk nieuws en de Alkmaarders waren zo trots als een pauw dat dit zonder problemen werd uitgevoerd. Men had zich zelfs veroorloofd de klok niet stil te zetten en terecht! Na de verplaatsing bleek deze de hele operatie zonder een hapering doorgekomen te zijn. Wellicht is een mogelijke verplaatsing in deze tijd niet zo’n goed idee. Als wij de laatst moeizaam gerealiseerde kunstwerken (Vlotbrug bij het Geestmerambacht en de  Victoriebrug) in beschouwing nemen, moeten we daar toch maar niet aan beginnen.

(Bert Muis)

   

(Foto’s Regionaal Archief)