Blik prijkt waar groen wijkt, in Alkmaar…

Bewoners van het Emmakwartier hebben nog net voor het zomerreces aan de Langestraat een ‘brandbrief’ gestuurd. De noodkreet komt uit de wellicht mooiste wijk van Alkmaar buiten het centrum -met een knipoog naar New York-, ons eigen ‘Greenwich Village’, zeg maar. De brief is ons uit het hart gegrepen. Waar gaat het over? Het probleem heet ‘verstening’. De wijk wordt steeds drukker bewoond met jongere bewoners met meer auto’s. Waar laat je die? De ene na de andere monumentale voortuin wordt opgeofferd aan betontegels voor een parkeerplek naast de voordeur. Het groen wijkt, het blik prijkt, zogezegd. Dat verarmt het straatbeeld. En het woongenot.

Het Emmakwartier is vanaf het eind van de 19e eeuw ontwikkeld. Menig pand kwam er in aanmerking voor de Puienprijs. Met name de goed bewaard gebleven Jugendstilgevels, een lust voor het oog. Ook de straten en straatjes met eenvoudiger panden stralen uit dat het een aangename woonbuurt is. Als daar een ‘brandbrief’ vandaan komt is er wat aan de hand.

De verstening is een groeiend probleem voor veel plekken in de stad. Een lege plek is een gewilde prooi voor projectontwikkelaars, die zoveel mogelijk appartementen op beperkte grond willen realiseren. Een stadsbestuur met een duurzame visie op de stadsontwikkeling kan de balans bewaken. Maar als de politieke moraal neerkomt op ‘alle ruimte voor de ondernemer’ dan is de goede verhouding snel zoek en delven de bewoners het onderspit. Parkeren, groen, winkels, kortom ‘lebensraum’ zoals onze oosterburen dat noemen: alles is ondergeschikt aan de ruimte, ‘het verdienmodel’, voor de ondernemer.

Hebben de Emmabuurters met hun brandbrief een kans om serieus genomen te worden? Het tweede gebod van dit bestuur, aan het eerste gelijk, luidt: alle ruimte voor de auto. Het gevolg is: volbouwen mag, vol parkeren ook. De fatale denkfout van 1925 en van 1960 wordt in 2015 opnieuw gemaakt. Toen ook al wilde men de authentieke binnenstad opofferen aan het autoverkeer. Ook nu dreigt Alkmaar zijn aantrekkelijkheid te verliezen, langzaam maar zeker, aan de hebberige verstening: te veel appartementen op beperkte grond, te veel parkeertegels op spaarzame tuingrond.

Wat zou het mooi zijn als in open overleg met een buurt – niet alleen het Emmakwartier- een duurzaam woonplan zou kunnen worden besproken, waarbij de leefbaarheid voor de bewoners en de menselijke maat van de wijk uitgangspunt zijn, in plaats van een verdienmodel, waarvan een enkeling profiteert. Alkmaar, voor duurzaam woonplezier!