De onderste steen boven in Alkmaar

Ik zie het helemaal voor me. Deftige notabelen in het Alkmaar van 1714 met een mooi glas wijn en een volle snuifdoos onder handbereik in vergadering. Het nieuwe hof is voltooid, maar een deel van het nagelaten kapitaal van Gerrit Wildeman is nog beschikbaar. ‘We kunnen wat verfraaiing aanbrengen’, oppert de ‘eerste directeur’, zoals de voorzitter genoemd wordt. Voor Alkmaarse begrippen ontstond er een voorname behuizing voor de verarmde weduwen van stand. Maar de macht van het regentencollege kon niet breed genoeg worden uitgemeten. Bovendien, waarom zou men onder moeten doen voor de hofjes uit Haarlem, Leiden en Delft. Dus kwamen er beelden op de voorgevel, de Behoeftigheid en de Ouderdom. Hoefde je meteen niet meer uit te leggen voor wie dat hof bedoeld was. ‘Maar zullen we ook nog Gerrit eren met een buste, of zo’, vroeg de thesaurier, alias de penningmeester, die vaststelde, dat er nog steeds geld over bleef. ‘Alles hoeft niet op’, waarschuwde de eerste directeur, ‘bij een daklekkage is de schade groot en ik heb zo mijn bedenkingen bij dat platte dak boven de ingang’. ‘Als we Gerrit nou eens…eeeh…gedenken met een…hik…woesteling boven de poort. Hij heette toch niet voor niks ‘Wildeman’ ‘, probeerde de drinkebroer van het gezelschap. Vond men een geinig idee. Die gekke Gerrit moest eens weten. Ja, hij was ruimdenkend. ‘Maar om nou herinnerd te worden door die ouwe besjes middels een naakte vent boven de ingang, ging dat niet wat ver’, probeerde de eerste directeur nog. Het inmiddels aangeschoten gezelschap zat zich te verkneukelen bij de idee, dat de strenge predikanten zich er geen raad mee zouden weten. De man heette nu eenmaal ‘Wildeman’, honi soit qui mal i pense, nietwaar. ‘A dirty mind is a joy for ever, zei Shakespeare al’, wist de oudste regent te melden. En niemand twijfelde daaraan. En zo komt het, dat het mooiste hof van Alkmaar gesierd wordt, twee keer zelfs, ook in de tuin, door een beeld van een ‘chippendale’ uit de pruikentijd.

Het zou zo maar kunnen, dat het aldus is gegaan. Maar het was slechts mijn fantasie, die geprikkeld werd door ‘De onderste steen boven’, het nieuwe boek over de bouwhistorie van het Wildemanshof, dat we deze week uitgeven. Al onze leden ontvangen het als ‘oud-jaargeschenk’. Voor de niet-leden zijn er de boekwinkels. U kunt natuurlijk ook nog snel even lid worden via onze website.