Free-jazz in Alkmaar met de Waagtorenbeklimmers!

We arriveerden vroeg om de zaal in te richten. Waren we zo klaar mee, want het meeste stond er al. In Wijkcentrum De Oever in Oudorp ging zaterdagmiddag de microfoon open voor de kwartfinale van Alkmaars Talent. Naast aandacht voor de senioren van de Historische Vereniging hebben we ook aandacht voor de Alkmaarse jeugd met zang- en danstalent. In de hal en bij de bar kwamen we in het laatste uur van de maandelijkse tweedehandsmarkt. Het was veel te mooi weer voor klandizie. Bij de kraampjes zaten de verkoopsters gelaten niets te verdienen. Eén tafeltje had ook boeken. “Lekker kalm”, beurde ik de verkoopster op. “Ach meneer, het is niks meer. We zitten hier voor Jan met de korte achternaam”, reageerde ze sneu. Daar lag “Dit is Alkmaar”, een klein boekje uit 1987, met zwart-wit foto’s van de stad, nota bene uitgegeven door…..de Hema! Grappig ‘Klim naar de hemel’-verhaal kwam ik tegen op bladzijde 38. Een foto van de Waagtoren met de Kodak-aanhanger van Flandria prominent in beeld. Deze fotohandel uit de Langestraat, waarmee het niet goed afliep, verkocht in het pré-digitale tijdperk in het weekend aan de toeristen overjarige fotorolletjes. Mijn zoon had er nog een aardig scholierenbaantje aan. Maar dit ter zijde. Uit de Alkmaarse Courant van 4 juni 1982 was het volgende opgetekend: “Het was hartje winter en de Waagtoren stond in de steigers. De kroegen waren al dicht. Een vriend van me was net terug van de grote vaart en had daarom veel geld op zak. Dat liep uit op lichte dronkenschap en baldadige overmoed. Want de Waagtoren was nog niet beklommen, realiseerden we ons. En ik weet niet meer precies hoe we het deden, maar het ging ineens ergens omhoog. Langs de buitenkant. Met z’n vieren tegelijk. Tot het carillon. Het uitzicht was te gek. Imponerend. Je zag in de verte de lichtjes van Egmond. We keken onze ogen uit. En toen werd de uitdaging te groot. Het carillon. We konden er niet vanaf blijven. Om de beurt sloegen we er maar een beetje op los. ‘Free-jazz’ noemden we dat. Het gevolg was verbluffend. Toen ik uit het galmgat keek zag ik overal lichtjes aangaan.” Peter Wiedijk, befaamd Alkmaars schilder, vertelde over zijn  wilde jaren. Bij de recente ‘Klim naar de hemel’ hebben we zo’n nachtelijk free-jazz-carillon-concert niet meegekregen. We moeten het doen met het stoere verhaal van 1982!