Murmelliusgymnasium Alkmaar

Het goede gaat nimmer verloren
Hoe zouden de leerlingen van het Murmelliusgymnasium op 2 september 1940 de opening van hun nieuwe school hebben ervaren? Sinds er met de bouw was begonnen in 1939 was de wereld totaal veranderd. De toekomst was ongewis. Voor menigeen levensbedreigend. De school was aan een nieuw gebouw toe. Door de werkverschaffing in de crisisjaren kwam het er uiteindelijk van. Het ontwerp van C. Kirkenier, van het Bureau Gemeentewerken van Alkmaar, is prachtig. In de trant van de Delftse school, met een ‘Scandinavische’ toren. Sober, strak èn markant. Die goedgekozen plek aan de Bergerhout zouden we nu een super-A-locatie noemen. De beschutte tuin achter de school garandeert een ontspannende pauze. Als de leerlingen na de zomer van 1940 hun nieuwe school betreden zijn ze onder de indruk van de ruime gangen, de chique trap, de lichte lokalen. Maar de stemming wil niet uitbundig worden. De gezichten van de docenten communiceren vooral zorg. Al vlak na de inval van de Duitsers, toen de lessen werden hervat, had rector Hemelrijk zijn eindexamenkandidaten een morele boodschap voorgehouden die als het ware in het gebouw bleef hangen. “Wat er ook gebeurt, vergeet nooit, dat het goede nimmer verloren gaat en dat het kwade altijd zichzelf straft. Altijd!”. Hoe hoopvol dat ook klonk, het kwade kwam wel erg dichtbij. Er waren dan ook geen grootse feestelijkheden bij de opening, want de blijheid om het prachtige nieuwe schoolgebouw kon niet echt beleefd worden. Er is angst voor het lot van de joden, de geruchten uit Duitsland zijn beklemmend. Er zijn joodse leerlingen en docenten. En Hemelrijk zelf is ook Joods. Wat staat hun te wachten? (zie onze website voor ‘het Murmellius Gymnasium in oorlogstijd’). Na de zware bezetting, waarin de Duitse Wehrmacht het gebouw in gebruik neemt, wordt de school aan de Bergerhout zijn nieuwe start van harte gegund. Rector Hemelrijk keert zelfs terug uit een concentratiekamp en neemt de leiding van de school weer op zich.

Een nieuwe beproeving van het gebouw vindt plaats in 1999 door een grote uitslaande brand, waarbij de aula vrijwel verloren gaat en de school veel schade oploopt. De aula wordt daarna vernieuwd. Een uitbreiding met een nieuwe vleugel in 2010-2011 achter het oorspronkelijke gebouw zorgt opnieuw voor een doorstart, de ICT-tijd in. 75 jaar is de ‘oude dame’ vandaag. Statig mag ze van ons daar blijven pronken aan de Bergerhout, terecht een mooi rijksmonument. Proficiat!