Het is groen met een wit randje…

Ja, ik hoor u al denken, ‘een bord erwtensoep’. Het is er fris genoeg voor. Of een ‘Duitse toerist, die wanhopig probeert de binnenstad te bereiken’. En daarom krijgt de Kanaalkade tweerichtingsverkeer, vindt het stadsbestuur. Kom ’s uit Das Auto, zou ik zeggen, und Das Problem ist opgelost. Hoezo dan ‘groen’? Nou, de Duitsers zijn inmiddels wel veel milieubewuster bezig dan wij. Dus groen. Alleen jammer van Das Auto. En dat witte randje dan? Dat is Angela Merkel, de Winston Churchill van deze tijd. Dat straalt op iedere Duitser af: een vaste koers, met de kleur van de onschuld. Hoe groen en wit zijn wij ondertussen in Alkmaar? Het meest groen-en-wit zijn wij bij de Kraanbuurt. Als je bij de Bloemenschuit staat, met het nieuwe onleesbare tweetalige Drebbelbordje in je rug, dat aan de Duitse toeristen, die Engels in hun pakket hadden, vertelt, dat daar ooit Drebbels geboortehuis stond, zie je wat ik bedoel. ‘Heb je dat gezien’, vroeg een monumentenambtenaar mij met een getergde blik. Inderdaad, allemaal witte graffiti op het monumentale metselwerk van de brug. ‘Je begrijpt niet wat de jeugd er voor lol aan heeft’, tobde ik als een meewarige opa terug? ‘Jeugd? Dat doen mijn collega’s van groenbeheer. Die speuren naar zeldzame mossen en varentjes en dan gaat er zo’n witte kalkring omheen. Alsof ze een signaal afgeven van hier zeldzame plantjes, dus even geen onderhoudswerkzaamheden. Terwijl dat heel hard nodig is. Nou, ik vat het op als deze moet je er uit trekken, dan kan je aan de brugreparatie beginnen. Het is toch geen gezicht zo voor de toeristen?’ Nou, voor ons ook niet, dacht ik, het zou toch wat subtieler moeten kunnen. De gepassioneerde monumentenman vond, dat ik daar maar eens een stukkie over moest schrijven. “Und hier oben an die Brücke sehen wir sehr seldsame grüne Mauerpflanzchen, spezial für Sie markiert in einen weiszen Rand”, klonk het uit de rondvaartboot, die onder de brug uit kwam. De overeindkomende toeristen maakten er snel foto’s van. “Schön, schön”, klonk het. Wat fijn, Duitse toeristen, die de binnenstad hadden weten te bereiken en heel trendy meteen voorzien werden van milieubewuste aspecten van ons opmerkelijke groenbeheer. Ik had er schik in: een echt Alkmaarse oplossing, drie keer niks verkopen als een cadeautje. Daar zijn we goed in. ‘Hoor je het’, vroeg ik aan de monumentenman, ‘je moet wat over hebben voor de toeristen’. Als straks alle kademuren onder de witte cirkels zitten weet u waarom we het doen…