Lelijk eendje wordt prinses in Alkmaar

Lastig lelijk is het Stadskantoor. Aan de buitenkant. Lastig, want wat kan je er nog van maken? Ook die plastic plantenmuur bij de entree neemt het gevoel van armoedigheid niet weg. Integendeel. In 1998 deden we met de bewonersvereniging een poging het massale gebouw op die cruciale plek tegen te houden. Het lukte dus niet. Later, in 2000, kregen we van de bestuursrechter wèl gelijk, namelijk dat de gemeente het grote bouwplan er doordramde, ondanks het eigen bestemmingsplan. De toenmalige burgemeester beloofde bij de rechter, dat het een luchtig gebouw zou worden op palen. Met doorkijkjes. Die palen kwamen er wel, maar de doorkijkjes niet. Want die werden op de vloer volgebouwd met vage kantoren en een gesubsidieerde winkel.  Allure-loze plek. Het gebouw werd ook niet populair bij de ambtenaren. Klimaatbeheersing een drama. Verbinding met het Landbouwhuis een onhandige puzzel van trappen en liften. Wegdoen?, vroeg men zich af aan het begin van deze eeuw. Jongerenhuisvesting misschien?

Het pand is in de afgelopen maanden binnen dan toch maar grondig verbouwd en vernieuwd. Saai van buiten, sexy van binnen, hebben ze gedacht bij de gemeente. Lelijk eendje? Prinses zal je bedoelen! Inderdaad, een drie verdiepingen tellende hippe design kantoortuin voor vooral flexibele ambtenaren, die niet meer schijnen te verlangen naar een eigen bureau en stoel, laat staan een eigen kamer. Als je relaxed aan je dag begint in het ‘netwerkcafé’ aan je designtafeltje kijk je na je barista-cappuccino even op je kantoor-app, waar zo’n kekke werkplek nog vrij is. Papier gebruik je niet meer, met je smartphone en die app kom je overal bij. Zeker met die mega-computerschermen. Je vergadert in glazen zaaltjes met namen als Burcht, Ringers, Kerk, Beleg, Hofje, Polsstok, Orgel, Stolp, Victorie, Kogel, Rijp, Polder, Droogmakerij en Driegang. Alkmaars in het kwadraat. Kaas, Gerard Joling en Karin Bloemen vielen af. Zie je het niet meer zitten, zijn er nog altijd ‘breakout-ruimtes’. Lijken op isoleercellen. In de NRC verscheen onlangs een amusant artikel: “We zijn gek geworden op kantoor”. Hoezo? Omdat we “met z’n allen in open kantoortuinen zitten en gek worden van het lawaai van onze collega’s. Dat is omdat architecten tegenwoordig nu eenmaal dol zijn op ‘geile kantoren’ – grote open ruimtes die meer op legbatterijen lijken. Dat die hobby ervoor zorgt dat we met z’n allen een burn-out krijgen, is van ondergeschikt belang.” Daarom, dappere flexibele Alkmaarse ambtenaren: Yes, you can!

Klik hier voor het NRC-artikel.