Mooitooi in Alkmaar

Mijn oma droeg nog ‘dracht’. Haar garderobe bestond uit twee outfits: doordeweekse dracht en ‘sundagse’ dracht. Het verschil was dat het doordeweekse wit-grijs-zwart op zondag verruild werd door wit-grijs-zwart-met-een-bloemetje. En de hoofdtooi was op zondag veel rijker: een gesteven wit linnen kap met kostbare gouden oorijzers. Oma zat een leven lang in de plooi met haar degelijke, zware klederdracht. De stoffen waren geweven om generaties mee te gaan. Vermaken en herstellen waren noodzakelijke vaardigheden voor een vrouw. De rokken en onderrokken gingen over van moeder op dochter, konden gekeerd worden om er weer als nieuw uit te zien. Wegdoen was geen optie. De duurzaamste kleding ooit, lang voordat dit politieke modewoord werd bedacht. Ook van de wat-doe-ik-aan-met-de-kerst-stress had ze geen last. Dan droeg ze wat ze elke zondag aan had naar de kerk. Mode bestond niet. Of was zo traag, dat veranderingen nauwelijks opvielen. Achteraf denk ik: het bloemetje van de zondagse omslagdoek zal af en toe anders zijn geweest. Ik heb ook nooit een stukje been van mijn oma gezien. Verder dan de punt van haar zondagse muiltje zullen de blikken van beluste mannen niet gereikt hebben. Het is nog maar minder dan een eeuw geleden. Ook in Alkmaar droegen de volksvrouwen drie generaties terug nog de eenvormige werkkleding, die jaren lang beschermde tegen kou, vocht, slijtage en vuige blikken. Voor de mannen lag het weinig anders, zij het dat de eventuele ‘vuige blikken’ dan als ‘schalks’ werden aangeduid.

Nee, dan de kledingkeuze van deze tijd. Onze hedonistische decadentie heeft zich zover ontwikkeld, dat Alkmaar zich zelfs een modeshow kon permitteren van ooit peperdure Chanelkleding die nu voor aanlokkelijke maar nog altijd serieuze vintageprijzen om nieuwe schouders mocht worden gehangen. Een heel andere definitie van ‘duurzame’ kleding, zeg maar. Louis Vuitton, Gucci, Hermes, Prada, Ralph Lauren, Burberry, Versace, Fendi en Armani zag ik ook langs komen. Niet dat ik dat zelf herkende, maar mijn tafeldame had er geen moeite mee. Plaats van handeling was het IJkgebouw. Buiten heerste een sneeuwstorm, binnen regeerde de kerstsfeer. Tien mooie mannequins showden de glamourcollectie van ‘Vintage No.5’ van ’t Luttik Oudorp tussen de gangen door van een voortreffelijke lunch. Elegante benen kregen graag bewonderende blikken. ‘Mooitooi’ zou mijn oma gezegd hebben. Maar verder zou ze er weinig van begrepen hebben: wat zou een mens toch moeten met zoveel kleding. Maar eerlijk gezegd kon ik er zelf geen genoeg van krijgen…

(Nieuwsgierig naar de modeshow? Klik hier.)