De groenglanzende monumentale deur met de koperen bloemenknop doe je achter je dicht en je staat in 1656. Een onvermoede vredige rust heet je welkom. De marmeren plavuizen ademen geschiedenis, naamborden van eeuwen her nemen je op in de verglijdende tijd. Hier ben je passant, voor even in de eeuwigheid. Beeldhouwwerk van geolied eiken, voorname schilderijen, en een blinkend gepoetste waterpomp trekken je verder naar binnen. Een binnenstraatje met keitjes, die alleen voetstappen verdragen, omzoomt een idylle van vers gemaaid gras, rozenperken, varens, kruidenplanten en twee teerbladige ijle bomen. Welkom in het Hofje van Nordingen, alias het Huis van Achten, in het hart van de stad. Naast het drukbeklante Hof van Sonoy, waarvan het gezellige rumoer van eten en drinken gelukkig niet doordringt in het hof. Behalve één keer per maand op vrijdag, als jong ondernemend Alkmaar hier neerstrijkt om zich te vermaken met zware basdreunen en rapteksten, die je maar beter niet kunt verstaan. Er is een tijd geweest, dat als je dit hoorde, je dacht dat er zich bij de buren een ernstige echtelijke twist ontwikkelde. Maar nu is dit de klank van jonge muziek. De hofbewoners verdragen het, een paar uur per maand. Want er is zoveel dat buiten blijft: de sjokkende kuddes naar de kaasmarkt, de drank-lallers van de naastgelegen café’s, de laden-en-lossen-stress van de markt, het zwerfvuil van een ongezonde eetcultuur. Achter de spiegelende deur met voorname knop en witte sierletters heerst de chique van bloemenminnaars en boekenlezers, bescheiden bewoners die weinig ruimte innemen om zich vrij te voelen in een drukke stad.

Buiten vierden we Kaeskoppenstad en hoe leuk was dat weer, de geschiedenis naspelen. Maar hier in het hof lééf je de geschiedenis en draag je hem de toekomst in. Ooit gebouwd voor acht oude mannen onder toezicht van een zorgzame binnenmoeder. In de jaren ‘80 was dat voorbij. Werd het huis een studentenflat. Na een tijdje en een forse opknapbeurt kromp het huis naar zeven appartementen. Met een binnenkoningin, die wekelijks een verse bloemenhulde in de hal plaatst, de tuinman en de schoonmaakster hun taken geeft, gastvrouw is in de Provenierskamer en desgewenst het mini-rijksmuseum van de Regentenkamer laat zien.

Het is een voorrecht hier te wonen, terwijl het eigen huis wordt verbouwd. Wie deze oase van serene stijl zelf wil ervaren moet de Open Monumentendag in september maar benutten. Dan mag u even de weldadige rust komen verstoren.