Het is al weer 40 jaar geleden dat ik in Noordlaren een boerderijtje had gekocht en zelf, naar eigen inzicht, ging verbouwen. In mijn omgeving waren er mensen die het een bouwval vonden, maar ik zag er direct een uitdaging in. Mijn jeugdig enthousiasme was toen groter dan mijn vakkennis. Na 5 jaar klussen wist ik eindelijk wat ik gekocht had.
Ik moest aan mijn eigen klussen terugdenken toen een jong stel, ook dertigers, de Monumentenloods van de HVA binnenstapte met de vraag of wij voor hen een voordeur hadden. Na enig zoeken in de voorraad deuren moesten wij de bezoekers teleurstellen: het formaat was niet goed of de vormgeving van de deur past niet bij het pand, Vervolgens dwaalden zij rond in de loods en vonden daar enkele zaken die zij wel konden gebruiken: een kastje dat achter de brievenbus gehangen kan worden, een sponning met raam om in hun wc te plaatsen en nog enkele kleine zaken.
Tevreden gaven zij hun adres op en betaalden zij per pin. Zo wist ik dus dat zij, Lorran en Marijn, aan de Kennemerstraatweg 71 woonden.
Op een goede zonnige zondag wandelde ik langs de Kennemerstraatweg en zag de heer des huizes in werkoutfit klussen aan de riolering in zijn voortuin. Ik stapte op hem af. Gelukkig herkende hij mij als de ‘baas’ van de loods en nodigde mij meteen uit om zijn juist in oktober verworven pand te bekijken.
Ik keek mijn ogen uit: wat een uitdaging. Het pand was eerst een kantoorgebouw, inclusief zachtboard plafonds en neonlampen (ook nog in de slaapkamer). De vloeren lagen open, om oude waterleidingen te vervangen, vloeren te leggen en wanden te zetten. Ter voorbereiding van dit alles lag hun voorkamer vol met balken, isolatiemateriaal, flexibele waterbuizen, etcetera. Lorran vertelde dat hij een plaat board van een deur verwijderd had en toen pas zag hoe mooi die deur was. Als een soort ontdekkingsreiziger, met de bewondering voor zijn vondsten, wees hij me op details in de betreffende deur en deurlijsten.
Wat een pracht klus, zo’n huis. Ik was plaatsvervangend trots.
Jos Stroomer, HVA