Als vereniging vinden we het belangrijk het verleden (van onze stad en regio) te koesteren om er ons voordeel mee te doen. Het zijn de verhalen van de stad die boeiend zijn, die verteld en bewaard moeten worden. Die verhalen zijn bijzonder of opmerkelijk, omdat er zoveel verandert, vooral in de fase vanáf de oorlog. In de énorme vaart van tijd waarin we ons nu bevinden, het digitale tijdperk vooral, lijkt alles vluchtig. Hoe bewaren we de verhalen, hoe doen we ons voordeel ermee voor de toekomst?
De schatbewaarders van ons verleden zijn vaak vrijwilligers. Neem nou Peter Gerritsen die het archief beheert van de ‘Alkmaarsche Voetbal en Cricketclub Alcmaria Victrix’, opgericht 1 januari 1898. De club die begon met ‘friendly games’ op een grasveldje achter de Cellulaire Gevangenis, genaamd ‘De Kroft’, dat in 1901 werd gehuurd voor zo’n € 9,-
In het begin ging het er primitief aan toe. Kleedgelegenheid was er niet. De kleren werden gewoon aan het hek van de Joodse Begraafplaats gehangen. Van krijtlijnen was nog geen sprake; de ene zijlijn werd gevormd door het hek van de Israëlitische begraafplaats, de andere door de gevangenismuur. De twee bomenrijen aan de uiteinden van het veld vormden de achterste grenzen. Tussen de middelste bomen aan beide zijden werd bij wijze van dwarslat een wit lint gespannen. Dat waren de doelen en dat deze niet even groot waren, daarover heeft nooit iemand geklaagd.
Bovenstaande foto betreft een uitje met Pasen in 1921 naar Roermond waar tegen Roermondia werd gebald. Zo’n uitje was bijzonder, de stad Alkmaar werd sportief vertegenwoordigd. Mooi is hoé de foto spreekt: de gezichten van Alkmaarse jongens, met nog een leven voor zich, ernstig kijkend ook. We tellen ook 11 spelers (krap, geen reserves) plús 6 begeleiders (Alkmaarse bobo’s..?). Peter Gerritsen heeft al van alles verzameld dat het verhaal rondom dit historische uitje completer maakt. Prachtige foto, door Atelier ‘Lux’.
Peter is met het Regionaal Archief Alkmaar overeengekomen dat het archief zo door hun wordt beheerd. Heel verstandig, maar héél veel verhalen, namen en ontwikkelingen zitten in Peter’s hoofd. Hij is een schatbewaarder.
Laten we de schatbewaarders van onze stad koesteren.
Rob Marijn, HVA
outen in het verleden zijn vast een les voor de toekomst