Toen ik een paar jaar geleden een nieuwe waterkoker nodig had vond ik een aardig en ook nog eens goedkoop exemplaar bij de Action. Hij doet het nog steeds. Bleek een ontwerp te zijn van Jean des Bouvrie, de man die Nederland in de vorige eeuw leerde dat we beter alles wit konden maken. Ik kreeg er een meewarig gevoel van: de chique Jean eindigde als aanbieding bij de Action. Hij bleek opeens in onze regio op te duiken als ontwerper van het plan om de Wittenburg in Stompetoren te moderniseren. Stond na de fusie met Alkmaar een paar jaar leeg. Architect Sander Douma maakte in de jaren tachtig van deze chique negentiende-eeuwse herenboerderij uit 1889, waar het fortuin van de succesvolle agrariër vanaf spat, met de nodige aanpassingen het riant gelegen raadhuis van de Schermer. Maar wat moest Alkmaar, dat al jaren zijn best doet om van niet noodzakelijk vastgoed af te komen, met dit kapitale en incourante, wat gedateerde bezit?! Wie had er zin en kapitaal om het tot een mooie herbestemming te laten komen? Daar moet je rijk voor zijn, visie en durf hebben. Vastgoedontwikkelaar en bioscoopbaas Joop Punt stak zijn nek uit en wilde wel zijn kantoor van Heerhugowaard naar het buitengebied van Alkmaar verplaatsen. Leeftijdgenoot Jean des Bouvrie mocht er wat leuks van maken. Daarmee begon een lange discussie van bijna anderhalf jaar tussen eigenaar en gemeente. Joop won vorig jaar de Gouden Baksteen, prijs voor de beste bouwondernemer in de regio. Dat hij van de VUE-bioscoop zo’n succes heeft gemaakt zal daar vast mee te maken hebben. Met zo’n prijs op zak zal Joop hebben gedacht: ik krijg mijn zin wel van Alkmaar met mijn moderniseringsplan. Maar hij liet wit-goeroe Des Bouvrie te ver doorschieten. “Gaat te ver”, riep de gemeentelijke welstandscommissie. En terecht. Want het karakter van de monumentale stolp werd met veel dakkapellen en glasvlakken aangetast. We willen zuinig zijn op de stolpen en dan krijg je dit. Anderzijds, zo’n eigenzinnige succesvolle vastgoedtycoon wil zijn zin krijgen, principieel. Dan heb je tactische ambtenaren en politici nodig,  die de buit voor beide partijen, eigenaar en gemeente, toch nog veilig weten binnen te halen. Helaas, dat is dus niet gelukt. “Bekijk het maar, Alkmaar”, riep Punt. Leerzaam voorbeeld hoe je evenwicht moet zoeken tussen bescherming en ontwikkeling. De Wittenburg gaat opnieuw een onduidelijke toekomst tegemoet. Jammer voor alle betrokkenen, toch?