Stolpersteine in Alkmaar

Uw aandacht voor bijzondere stenen a.u.b.

Alkmaar kreeg maandagochtend vroeg in de mist 26 ‘struikelstenen’ verdeeld over 9 adressen in het plaveisel. Voor de op 5 maart 1942 weggevoerde Joden. Van de 213 Alkmaarse Joden kwamen er 170 niet meer terug. Ooit, aan het begin van de 17e eeuw, was Alkmaar de eerste stad in ons land waar de Joden zich vrij mochten vestigen. Ze kregen vergunning voor een eigen begraafplaats. Lees hun verhaal op de website van de stichting, die de plaatsing van de struikelstenen mogelijk maakte: stolpersteine-alkmaar.nl

‘Struikelstenen’, bedacht door de Duitse kunstenaar Gunther Demnig: ‘Stolpersteine’. In de Alkmaarse Courant lazen we, dat hij al 55000 van deze stenen heeft gelegd in 17 landen in Europa.  Steeds met de naam van een vermoorde Joodse stadgenoot, de geboortedatum, de sterfdatum, het woonadres en het vernietigingskamp. Op glimmend messing. Je moet die stenen wel zien. En dat is ook de bedoeling. Niet echt er over struikelen natuurlijk, keurig vlak als ze zijn neergelegd in de stoep. Maar er wel even bij stilstaan. Die naam nog eens lezen. Je realiseren: dit nooit meer. Terwijl we weten hoe gruwelijk de tirannen van deze tijd te keer gaan. Er is moed en doorzettingsvermogen voor nodig om dit morele appel te blijven uitdragen. Die 68-jarige Gunther Demnig heeft dus inmiddels 55000 namen gegraveerd. Een eenzame klus, monnikenwerk, op alle plekken waar de oorlog van 40-45 wonden sloeg.  In meer dan 1000 steden en dorpen zijn mensen opgestaan, die zich vrijwillig inspanden om tientallen jaren na dato de herinnering aan de verdreven stadgenoten levend te houden en Demnig uitnodigden zijn stenen te komen leggen. Indrukwekkend was het om te zien hoe waardig hij dat doet, voorovergebogen, zwijgend, precies, millimeterwerk. De schoolkinderen die om hem heen stonden, gevoelig als ze zijn voor sfeer, begrepen het bijzondere, het gedrevene  van het moment. Ze wilden allemaal wel helpen met het dragen van emmers, vulblokken, bloemen.  Hoe mooi was dat om te zien.

In december 1992 liet onze vereniging het boekje van bestuurs- en redactielid Joop Kila verschijnen: ‘Kaddiesj voor Joods Alkmaar’. Het vertelt het droevige lot van de Joodse Alkmaarders, aan de hand van onze kennis van toen. Het boekje is niet meer te koop, maar nog steeds de belangrijkste bron om uit te putten als je meer van de Alkmaarse geschiedenis achter de Stolpersteine wil weten. Het is nog wel digitaal te vinden via onze website.  Aanbevolen!