We zien die gevel terug in een filmpje dat Dick van de Pol (82), kleinzoon van de oprichter, beschikbaar heeft gesteld voor het project Alkmaar op Film. Beelden van net na de Tweede Wereldoorlog zijn het, vermoedelijk gemaakt door ‘ome’ Wim de Jong. Dick zelf was nog een jochie. Brood was nog ‘op de bon’.
We zien het personeel van Bakkerij Van de Pol bonnen uittellen. Een tekstbord meldt dat het 10 uur is, het tijdstip waarop de venters op pad moeten. Daar gaan ze, met hun handkarren en bakfietsen. Ander verkeer komt vrijwel niet in beeld. Geen auto’s, een sporadische fietser. Dick identificeert een van de venters als ‘de doelman van Go Ahead’. Er volgen meer namen. Het lijkt alsof Alkmaar nog één grote kennissenkring is. De beelden roepen bij Dick herinneringen op aan strenge winters waarin de handkarren en bakfietsen met behulp van een touw over de dik besneeuwde hoge bruggen van Alkmaar moesten worden getrokken.
Zit Dick van de Pol op z’n praatstoel dan volgen al gauw ook andere verhalen over vroeger. Z’n schoolcarrière komt voorbij, z’n diensttijd, z’n jaren bij de luchtmacht als jachtvlieger. Voetbal is ook een van Dicks favoriete onderwerpen. Bij Alkmaars eerste profvoetbalclub Alkmaar ’54 was Dick een talentvolle linksbuiten, die bij de supporters bekendstond om z’n verrassende ‘hakkies’. Helaas maakten diverse knieblessures een voortijdig eind aan wat een mooie profloopbaan had kunnen worden. Hij bleef in de jaren die volgden als scheidsrechter een bekend gezicht op de amateurvoetbalvelden.
Zit Dick van de Pol op z’n praatstoel dan volgen al gauw ook andere verhalen over vroeger. Z’n schoolcarrière komt voorbij, z’n diensttijd, z’n jaren bij de luchtmacht als jachtvlieger. Voetbal is ook een van Dicks favoriete onderwerpen. Bij Alkmaars eerste profvoetbalclub Alkmaar ’54 was Dick een talentvolle linksbuiten, die bij de supporters bekendstond om z’n verrassende ‘hakkies’. Helaas maakten diverse knieblessures een voortijdig eind aan wat een mooie profloopbaan had kunnen worden. Hij bleef in de jaren die volgden als scheidsrechter een bekend gezicht op de amateurvoetbalvelden.
Maar bovenal koestert Dick herinneringen aan z’n tijd bij de Alkmaarse brandweer. Hij schopte het tot ondercommandant. Daarmee was hij de eerste brandweervrijwilliger in heel Nederland die tot die rang opklom.
Dicks brandweertijd is ook aanleiding om contact te zoeken met de HVA-mensen betrokken bij ‘Alkmaar op Film’. Want las hij in de column Alkmaar op Film niet over de in 2007 overleden Kars Kriegsman?
Kriegsman had een stapel van 41 8mm-filmpjes nagelaten, voor het overgrote deel met beelden van branden in de jaren ’70 en ’80 in Alkmaar en omgeving. Kars Kriegsman…die kende hij goed. ‘Aardige vent, hij was er altijd bij, als er een brand was. Vaak eerder dan dat wij er waren. Later werden de verhoudingen wel wat anders. Er werd gemopperd in het commando-overleg. Door de verbeterde scanner- en portofoonapparatuur kwam steeds meer volk met camera’s op branden en ongelukken af. Ze begonnen in de weg te lopen. Er ontstonden irritaties bij de hulpverleners. Maar dat was in de beginjaren nog niet zo.’
Dick leerde stomtoevallig leerde Kars ook van een heel andere kant kennen. Toen hij vanwege een hardnekkig blessure aan zijn kruisbanden geopereerd moest worden, verscheen ineens Kars in ziekenhuis-outfit aan zijn bed. Kars alias ‘Broeder Kriegsman’, de narcotiseur van het Centraal Ziekenhuis. Later werden de verhoudingen opnieuw anders. Kars werd hoofd van de Centrale Meldkamer. Dick was en bleef directeur van de bakkerij én leidinggevende bij de brandweer, tot hij de leeftijd van 57 en een half had bereikt en – ‘helaas’ – met ontslag moest.
Rob Bakker
Foto-bijschrift foto # 2: Bakkerij De Vogelenzang in 1932. Op de voorgrond de brug naar de Ropjeskuil. (Foto collectie Regionaal Archief).