Column van Ilanda de Dood:
Nu is het vier maanden later en ga ik met mijn eigen vader naar het Filmhuis om de film te bekijken. Mijn moeder is fysiek even niet in staat om op stap te gaan dus ik neem haar plaats in. Met mijn vader loop ik via de Stationsweg naar de bioscoop. De stad puft na van het winnen van de bekerfinale door AZ en maakt zich op voor de rood-witte huldiging. Nu voelt het rustig. We staan even stil op de Victorie-brug. Ik vertel mijn vader dat ik dat meestal doe als ik daar wandel. Ik zoek dan alle vertrouwde torens op en kijk naar het water dat er elke keer weer anders uitziet. Mijn vader hoort me rustig aan, hij is inmiddels wel gewend aan mijn filosofische gedachten. Ik denk zelfs dat hij ze bij zichzelf herkent.
Een half uur later start de film die is samengesteld uit oude amateurfilmpjes van 100 jaar dagelijks leven in Alkmaar.
We zien de sloop van de Dominicuskerk, de kerk waar mijn vader 61 jaar geleden met
mijn moeder trouwde. We zien zijn jeugdvriend die de gemeenteraad toespreekt over de bezwaren tegen de bouw van de vuilverbranding in de Boekelermeer. We zien zijn maat met wie hij 55 jaar gekaart heeft. Hij ritst in dezelfde polder spruitjes en verzamelt ze in een grote mand. Beide mannen zijn er inmiddels niet meer. Ik hoor mijn vader naast me zachtjes hun namen zeggen.
Ik zie beelden uit mijn jeugd voorbij komen, de autoloze zondagen en de apenkooi in de Hout. De beelden zijn op thema gemonteerd en het is een prachtige weergave van de geschiedenis van Alkmaar in de afgelopen eeuw.
'Ik voel dat de beelden van zijn vrienden op het grote doek diep binnen waren gekomen.'
Na de film kijkt mijn vader zijn ogen uit in de foyer van het Filmhuis. Hij had niet gedacht dat het er zo mooi ingericht en gezellig zou zijn. We ontmoeten allebei mensen uit ons leven van nu. We drinken een glas en staan even later weer stil op de Victoriebrug. Het water weerspiegelt nu de iets lager staande zon. We spreken over het verstrijken van de tijd en het onvermijdelijke ouder worden. Mijn vader is nu 87 jaar en hij vindt het moeilijk om te accepteren dat hij niet meer de sportieve man is die hij altijd was. Ik luister naar hem. Ik kon natuurlijk zeggen dat hij dankbaar mag zijn voor zijn redelijk goede gezondheid. Dit zei ik niet, dit wist hij zelf ook wel. Ik voel dat de beelden van zijn vrienden op het grote doek diep binnen waren gekomen.
We lopen door. AZ-supporters zijn zich inmiddels met veel geluid aan het verzamelen voor de grote huldiging. Over enkele uren zou de stad er een geweldige nieuwe herinnering bij hebben. Een herinnering die op vele telefoons vastgelegd zou worden. Ik heb er na vandaag ook een mooie herinnering bij. Een dierbaar uitje samen met mijn lieve vader.
Ilanda de Dood, mei 2026